ﾟ☆○ o Dreamfity :: ''ความฝันนี้....ไม่มีที่สิ้นสุด'' o ○☆ﾟ

เดินไปด้วยกันนะ

Mon, 19 Nov 2007 20:20:40 GMT

ห้องนั่งเล่น : ไม่เหมือนเดิม

ผ่านพ้นมาแล้วอีกหนึ่งเทอม

เรื่องเรียนยังคงมีแรงผ่านพ้นไปได้อีกตามเคย

แต่สำหรับบางเรื่อง

นอกจากแรงกาย คงต้องมีแรงใจควบคู่กันไป

เริ่มกลับมาสู่สภาวะคงตัว

ไม่ร้อน ไม่หนาว ไม่หวั่นไหว แต่ยังรู้สึกเจ็บ

บางครั้งก็แอบคิดไปเองว่า

ความเจ็บนั้นมันคงทุเลาลงไป ด้วยคำพูดจากใครบางคน

ที่กลุ่มกับเพื่อนๆ ยังคงเหมือนเดิม

ล่าสุดสมาชิกในแก๊งค์ส่งทีมฟุตบอลเข้าร่วมประชัน

ในงานกีฬาของภาควิศวฯไฟฟ้า

ปรากฎว่า....ส่งไป 3 ทีม บัดนี้ได้ตกรอบกันถ้วนหน้า

หัวลำโพง1 หัวลำโพง2 หัวลำโพง3

ที่ใช้การ Rotation ไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้นแม้แต่น้อย

เห็นแผนการทำทีม รู้ได้เลยว่า

โค้ชทีมนี้ มันแฟนบอลลิเวอร์พูลแน่นอน

เทอมนี้ลงทะเบียนเรียนไป 20 หน่วยกิจ

เป็นของไมเนอร์ Power ซะครึ่งหนึ่ง

เป็นอันว่านอกจากดีกรีไฟฟ้าอิเล็คทรอนิคส์แล้ว

ไฟฟ้ากำลังก็เป็นอีกสาขา ที่จะช่วยให้มีทางเลือกในวันข้างหน้ามากยิ่งขึ้น

เริ่มพิจารณาตัวเอง ตอนนี้ก็โตขึ้นมากแล้ว

ถึงแม้จะมีน้องๆ ชอบเรียกว่าลุง ว่าปู่ กันบ้าง

แต่ทำยังไงก็ยังไม่ชินเสียที

ผมนี่คงทำตัวเหมือนเด็ก ไม่ก็เป็นประเภทไม่ยอมรับความจริงสินะ

แม้ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย

แต่หลายคนก็ต้องตายเพราะความจริง

ที่ยังอยู่ก็ไม่รู้ว่าจะหาความสุขได้อีกไหม

เมื่อภาพที่ฝันไว้นั้น มันไม่ได้เลิศหรูอะไรเลย

ตอนครั้งเป็นเด็ก ฝันอะไรไว้ก็มากมาย

เติบโตมาจึงรู้ว่า นอกจากจะมีความสุขเมื่อทำความฝันนั้นสำเร็จ

ความสุขที่มีมากไม่ต่างกัน

ก็คือ ยามที่เราได้ฝัน และตั้งใจจะไขว่คว้ามันมาด้วยความพยายามของตัวเราเอง

วันนี้ แม้ปากจะไม่ยอมรับความจริง (ว่าตัวเองแก่ )

แต่ภายในใจก็รู้อยู่เต็มอก ว่าเราไม่ใช่เด็กแล้วนะ

และความสุขใจที่ขอแค่ได้ฝันในวันนั้น

มันก็คือลมหายใจที่ต่อชีวิตเด็กคนนึง ให้วันนี้พร้อมเจอกับสิ่งใหม่ๆ อีกครั้ง

ก้าวเดินไปด้วยกันนะ....

===================================================

ศาลาพักใจ : แมงเม่าใน Universe

วันนี้....

ระยะห่างยังคงเดิม

แต่นานวัน....นานวัน

...
...
...
...

ระยะห่างกลับดูไกลแสนไกล

ฉันไม่รู้ว่าใครขีดกั้นมันเอาไว้
หรือจะมีใครมองลงมาหรือเปล่า

ในความรู้สึกของแต่ละวัน
คงเป็นเหมือนควันที่เข้ามาและจางหายไป

เขาว่ากันว่า ''แมงเม่า'' ชอบบินเข้ากองไฟ
คงไม่ต่างอะไร ที่ฉันเป็นแบบนั้น

บางครั้งสิ่งที่คิดที่ฝัน
อาจจะเจ็บและรู้ว่าไม่เป็นจริง
แต่ทุกครั้งที่หลับตา
เหมือนกับว่าฉันทำได้จริง

คนธรรมดาที่รอวันนั้น

เธอคงไม่เห็นฉันในวันนี้
รอหน่อยเถอะนะสักนาที
แล้วสักวัน....ฉันจะดีพอ

.........................

Cuddle up close
Lay on my chest now
Listen my heart beat's coming down
If you get tired you close your eyes now
When you wake up I won't be found

''Universe'' inside of your heart
You gotta let me know so you can be free
You wanted it so much,
and now that it's over
You don't know what you want

===================================================

กล่องข้อความ

จะไปด้วยกันกับฉันไหม..?

==============================================

Gray Diary

Wed, 12 Sep 2007 12:05:35 GMT

ห้องนั่งเล่น : ในห้องนั่งเล่น

สวัสดีความฝัน(ครึ่งสุดท้าย)

วันนี้มีเวลาว่างนิดหน่อย

ถึงมันจะเล็กน้อย เสมือนใจของคนเรา

แต่ผมก็ยังอยากเก็บความรู้สึกนี้ไว้ ณ ที่ๆ คุ้นเคย

เผลอแปบเดียวใกล้จะสอบไฟนอลแล้ว

งานเยอะมากมาย หนังสือก็ยังไม่เริ่มอ่านสักวิชา

ด้วยเรี่ยวแรงที่มี....

ความฝันที่มีอยู่นี้คงไม่ลอยหายไปไหนอีกนะ

ที่หายหน้าหายตาไปนาน(เหมือนกับที่แล้วๆมา)

เป็นเพราะช่วงนี้กำลังเป็นช่วงถ่ายโอนเทคโนโลยีใหม่

พูดง่ายๆ กำลังจะเปลี่ยนคอมฯ ให้ไฉไลกว่าเดิม

แต่จนแล้วจนเล่า พี่ชายผมก็ลืมเอามาให้ทุกที

ที่ห้องจึงยกเลิกการติดไวเรสไปก่อน

เป็นผลดีที่ทำให้ผมได้อยู่กับตัวเองมากขึ้น

ได้มีเวลาทุ่มเทกับบางสิ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิต

รวมถึงการเรียน ที่ผลลัพธ์ออกมาดีหลังสอบกลางภาคจบลง

ที่คณะปีนี้รู้สึกจะเฮฮามากกว่าปกติ

ทุกวันศุกร์พวกเรามีนัดเตะบอลที่สนามแถว อบก. เก่า

มีเรื่องราว วีรกรรมต่างๆ ของแต่ละคนมาเล่าให้ฟังไม่เว้นแต่ละวัน

เร็วๆนี้ เรื่องราวของผม คงเป็นอีกหนึ่งเรื่องที่น่าจะทำให้ใครหลายๆ คนหัวเราะ และมีความสุข

ทุกครั้งที่เข้ามาในนี้

แม้จะยามสุข หรือ ยามทุกข์ แม้จะไม่ต้องบอกว่าผมดีใจ หรือ เสียใจ

ใครหลายๆ คน ก็ทำให้ผมรู้สึกได้ว่า

แม้จะเป็นเพียงคำพูดลอยๆ หรือตัวอักษรที่พิมพ์ผ่านคีย์บอร์ดนั้น....มันเป็นเรื่องจริง

ขอบคุณคำพูดโกหกที่มอบให้ผม เพราะจนแล้วจนเล่าผมก็จับไม่ได้สักที

ขอบคุณคำพูดที่จริงใจ ที่ผมสัมผัสได้ เหมือนบรรทัดข้างบน

ไม่ว่าคุณรู้จักผม และคิดกับผมอย่างไร

ผมต้องขอกล่าวคำขอบคุณจากใจจริงๆ ที่ทำให้ความฝันนี้มันมีความหมาย

พิมพ์มาถึงบรรทัดนี้แล้ว

ใครหลายคนอาจจะ งงๆ ว่าผมพร่ำเพ้ออะไร

ถูกแล้วที่ใครจะคิดแบบนั้น

เพราะผมเองก็มีเครื่องหมายคำถามตัวใหญ่ๆ อยู่ในจิตใจเหมือนกัน

เขียนเรื่องราวในชีวิตพลางมองก้อนเมฆขาวที่อยู่ตรงหน้า

จากก้อนสีขาวๆ น่ากอด น่าสัมผัส จนกลายมาเป็นสีเทาๆ ดีกรีความน่ากอดลดลงเล็กน้อย
สุดท้ายมาเป็นสีส้มเมื่อตะวันตกดิน จนมืดสนิท ไม่เหลือความน่ารักในตัวของมัน

วันพรุ่งนี้ฟ้าของผมคงโล่งไร้เมฆ ถึงจะมีก้อนใหม่ที่ผ่านมา ผมก็เหนื่อยที่จะมองและไล่ตาม

ห้องนั่งเล่น ยังยินดีต้อนรับทุกคนเหมือนเดิม

เหมือนห้องที่ทาสีใหม่อยู่ทุกวัน

เมื่อทุกอย่างตกแต่งเข้าที่เข้าทาง

แล้วเรามาร่วมยินดีด้วยกันนะ

ฉันยังมี ''หัวใจ'' แต่มันเป็นใจที่ ''ไร้ความรู้สึก''

==========================================

กล่องข้อความ

1. ความตั้งใจคือ ลงไดอารี 4 กันยา ปีนี้ที่ตั้งใจไว้เลยไม่ได้ทำ

2. ขอบคุณทุกคำอวยพรที่ให้มาในวันเกิด 4 กันยายน ที่ผ่านมานะครับ

3. หวังว่าจะได้กลับมาออนไลน์บ่อยๆ จะกลับไปไดอารีอิส ไม่ก็ ไดอารีฮับสักที

4. น้องบาส พี่ก็เชื่อ ว่าพี่บอลของเรา รับรู้ว่าพวกเราคิดถึงเค้าได้

5. watashiwa sora o miru

==========================================

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

Mon, 09 Jul 2007 19:11:09 GMT

ห้องนั่งเล่น : ความฝัน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

มาเคาะเรียกไดอารี

ตื่นได้แล้วนะคนดี

โลกนี้ยังมีอะไรอีกมากมาย

....สวัสดีความฝัน

พบกันเมื่อคิดถึง

นานๆ ทีเขียนถึงเธอสักทีนึง

เพราะคิดถึง ถึงได้มา

จำฉันได้หรือเปล่า

วันที่เรานั่งวาดฝัน

ให้สัญญากันและกัน

ว่าสักวันต้องเป็นจริง

ขอโทษในวันเก่า

ทิ้งเธอเหงาให้คอยอยู่

แม้ตัวไกลแต่ใจนั้นรับรู้

ว่าเธอเฝ้าดูอยู่ ตรงที่เดิม

ฉันคนเดิมในวันนั้น

อาจแปรเปลี่ยนไปในวันนี้

แต่ขอสัญญากับคนดี

จะรักความฝันนี้ตลอดไป

.....

....

เอาล่ะ...ไปไล่ตามความฝันกันเถอะ !!

=========================================

กล่องข้อความ

1. พักสเปซยาวจนกว่าจะสอบเสร็จนะครับ กลัวความฝันหนีหายไปไหน

2. มองไม่เห็นด้วยตา แต่ฉันรับรู้ได้ด้วยใจ

3. ไม่สบายน่ะตอนนี้ น้ำมูกไหลเอาๆ หวังว่าคงหายไวๆ นะ

4. บริการรับฝากความคิดถึง ^^

=========================================

Tea for three with me

Sat, 23 Jun 2007 13:35:57 GMT

ห้องนั่งเล่น : ดอกไม้ไฟ ใน ลมหนาว

=====================================

ฉันเป็นดอกไม้ไฟ เธอจำได้หรือเปล่า
สวยงาม ระยับพราวอยู่บนฟ้าใกล้ๆ
แต่งเติมในคืนที่เธอเหงา อยู่ในคืนไร้ดาว
แบ่งเบาเวลาเงียบงันในใจ....ของเธอ

ฉันเป็นดอกไม้ไฟ จำฉันได้หรือเปล่า
หวังเป็นดั่งแสงดาวอยู่บนท้องฟ้าไกล
แค่เพียงประกายก็ลาลับ ไม่ยั่งยืนดังแสงดาว
อยากให้เธอรักฉันเหมือนเธอ...รักดาว

รักเธอ ก็พุ่งไปจะส่องประกายบนฟ้า
แค่พอทันรอยยิ้มของเธอก่อนจะดับไป

มีคนถามมาว่าช่วงนี้ว่างเหรอ

คงจะเป็นเพราะผมมีเวลามานั่งเขียนอะไรๆ บ่อยขึ้น

จนบางครั้งก็ว่างจนลืม

ลืมไปว่า เราทำสิ่งๆ นั้น ไปหรือยัง

อาทิตย์นี้หยุดเรียนไปสองวัน

ทำไมคนกลางอย่างผม

ถึงไม่สบายแทนเจ้าตัวปัญหาทั้งสามคนนั้นนะ

หลังจากเคลียร์ปัญหาจบไปหนึ่งยก ผมก็ปวดหัวมากจนไม่ได้ไปเรียน

อย่างที่บอก

คงต้องปล่อยให้เวลาเป็นตัวเยียวยาหัวใจ

บางครั้งก็ไม่มียาตัวไหน หรือคำพูดใด ที่จะมาช่วยรักษา

อาการป่วยไข้ทางจิตใจ ได้ดีเท่า ''เวลา''

เทอมนี้ลงทะเบียนเรียนกับอาจารย์ดุสิต 2 วิชา

ในขณะที่เรียนวิชา Electronic Materials

อาจารย์พูดขึ้นมาว่า ทำไมsec นี้ถึงสอนไปไวกว่าอีก sec หนึ่ง

ทั้งๆ ที่สอนเหมือนกัน หรือเป็นเพราะเวลามันไม่เท่ากัน

ผมได้ยิน ก็รู้ว่าอาจารย์คงพูดติดตลก

และเมื่อวันพฤหัสที่ผ่านมา ก็ได้ยินอาจารย์พูดแบบนี้อีกเป็นหนที่สอง

อืมม..ม ถ้าเวลามันไม่เท่ากันจริงๆ

ก็อยากให้เวลาช่วงนี้มันผ่านไปไวๆ หน่อยก็คงจะดี

ปีนี้เป็นปีที่พวกเราใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น

ไปไหนด้วยกันมากขึ้น แต่ปัญหามันก็มากขึ้นโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ

ไม่แปลกเลยที่จะเจออารมณ์ฮาๆ

ไปจนกระทั่งอารมณ์เศร้าๆในเวลาเดียวกัน

ขึ้นต้นไดอารีวันนี้ด้วยบทเพลงหนึ่ง

บทเพลงที่กลายเป็นอดีตไปเสียแล้ว

แต่มันจะยังคงไพเราะ

และทำให้ผมจดจำตลอดไป

ไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัว

ก็คงเหมือนกับอีกหลายๆ คน

ที่ฟังเรื่องราวของพวกเขาผ่านบทเพลงต่างๆ

และ '' ดอกไม้ไฟ '' คือหนึ่งในนั้น

วันนี้แม้มันจะเป็นเรื่องเศร้า

ที่เราอาจไม่ได้เห็น Tea for three อีกแล้ว

หรือถ้ายังคงมี

ความรู้สึกก็คงแปลกแตกต่างออกไป

หลายครั้งที่คนเรากลายเป็นดอกไม้ไฟสำหรับใครคนหนึ่ง

ในความเต็มใจเป็นคนที่แอบรักเธอนั้น

ภายในจิตใจลึกๆ ก็อยากให้เธอหันมองมาบ้าง

หรืออย่างน้อย ก็อย่าหันมองเลยผ่านไป ราวกับว่าฉันไม่มีตัวตน

หลายครั้งที่ดอกไม้ไฟ จะยังคงส่องแสง

ดังเช่นในเพลง

หากมันจะช่วยทำให้เธอมีรอยยิ้ม

ในยามที่เธออ่อนล้า แม้ฉัน....จะอ่อนแรง

ฉันเป็นดอกไม้ไฟที่เธอจำไม่ได้
สวยงามสักเท่าใดแต่ก็จำไม่ได้
หน้าที่ที่มีก็คือรักในช่วงเวลาสั้นๆ
อยู่เพื่อเติมเต็มฝันให้เธอก่อนจะดับไป

รักเธอ ก็พุ่งไปจะส่องประกายบนฟ้า
แค่พอทันรอยยิ้มของเธอก่อนจะดับไป

...

อยู่แค่ทันรอยยิ้มของเธอก่อนจะดับไป

===================================

....หลับให้สบายนะครับ

พี่ศุภวัฒน์ รัตนโกเมน

======================================

กล่องข้อความ....

1. ใจของคนคอย ผู้ชายในเงาจันทร์ แด่คนเคยรัก ดอกไม้ไฟ และลมหนาว จะจดจำตลอดไป

2. วันนี้ฝกตกทั้งวัน เหมาะอย่างยิ่งสำหรับนอนฟังเพลงในข้อ1

3. ขอให้โลกหมุนด้วยความรักไปทุกวัน

4. คิดถึงคนที่คิดถึงทุกคนเลย

======================================

ฉัน เพื่อน และสิ่งสำคัญข้างกาย

Sun, 17 Jun 2007 13:47:57 GMT

ห้องนั่งเล่น : เมื่อวันฟ้าจาง

====================================

เราก็ยังอยู่ตรงนี้

จะต่างออกไปก็คงเป็นเพียง ภาระหน้าที่ที่เพิ่มเข้ามา

เมื่อคืนวันผันแปร ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะแปรเปลี่ยนตามไป

บางครั้งเริ่มไม่แน่ใจ ว่าฉันควรทำอย่างไร ให้ทุกอย่างจบลงอย่างสวยงาม

เราก็ยังอยู่ตรงนี้

ความผูกพันที่มีอยากให้รู้สึกว่าเหมือนเดิม

เราไม่ใช่เทวดา ที่จะทำทุกอย่างให้เป็นดังใจหวัง

ไม่แปลกที่วันนี้พูดได้ไม่เต็มคำ ว่าเรา..ไม่เหมือนเดิม

เราก็ยังอยู่ตรงนี้

คำว่าเพื่อนที่เคยมี ดูลดน้อยไปไหม

คนสองคน.....สามคน ส่งผลต่อทุกจิตใจ

แล้วฉันจะทำอย่างไร ต่างก็เป็นเพื่อนกัน

เราก็ยังอยู่ตรงนี้

ความกดดันยังคงมีไม่จางหาย

ไม่แปลกใจ...ไม่ท้าทาย

ฉันยังเป็นแค่ชายคนเดิม

====================================

สวัสดีความฝัน

วันนี้ว่างมาเจอกันอีกแล้ว

หลังความคิดล่องลอยไปแสนไกล

บ้างก็ขี้เกียจแอบหลบไปเข้านอน

ผมยังอยู่ดีมีสุข(หรือเปล่า)

ผมยังคงมีฝันให้ตามหา(แน่นอนที่สุด)

ผมยังขี้เกียจในหลายๆเวลา(ใช่เลย)

ผมยังมีค่ากับคุณ? (ช่วยตอบที)

วันนี้วันอาทิตย์

อาทิตย์ที่สองของการเปิดเทอม

เป็นสองอาทิตย์ที่ทำให้ผมรู้สึกว่า

เส้นแบ่งระหว่างเด็กกับผู้ใหญ่ มันเกิดชนกันขึ้นมา

หลายๆ วันมานี้ เกิดเรื่องขึ้นมากมาย

ทั้งเรื่องส่วนตัว และเรื่องของเพื่อน

ไม่เคยคิดเลยว่า เรื่องราวต่างๆ

มันจะวุ่นวายกว่าที่เคยคาดคิดไว้

หลายครั้งที่คนเราทำอะไรลงไปโดยไม่ใช้เหตุผล

หลายครั้งที่คนเราใช้อารมณ์ตัดสินถูกผิด

แต่สำหรับเรื่องราวนี้

ความใกล้ชิด เป็นสาเหตุให้เกิดการบาดหมาง

รักสามเส้า ไม่ได้มีแต่ในนิยาย

ผมรู้ว่าชีวิตจริงมันโหดร้าย

แต่เพิ่งจะพบเจอความโหดร้ายนั้นเข้ากับตัวเอง

แม้จะเป็นเรื่องราวของคนอื่น แต่ผมคือคนกลางที่ไม่รู้จะทำเช่นไร

นั่นก็เพื่อน นี่ก็เพื่อน

สิ่งที่ทำได้คงเป็นเพียง ปลอบใจและให้กำลังใจ

อยากให้ทุกอย่างเป็นเหมือนเดิม แต่ผมคงไม่มีแรงพอ

ดีที่สุดในตอนนี้ คงปล่อยให้เวลาเป็นตัวเยียวยาหัวใจ

เรี่ยวแรงของผมหายไป เพราะเหนื่อยหัวใจเป็นเหมือนกัน

บางทีความฝัน มันก็หนีจากเราไปไม่ทันตั้งตัว

ขอบคุณกำลังใจที่แสนดี

ให้วันนี้ยังมีแรงเดินต่อไป

เมื่อวันที่มีปัญหา

เหนื่อยล้าทั้งกายใจ

ทำให้รู้ ''ฝัน'' นั้นสำคัญมากแค่ไหน

จะนานเท่าไร ฉันจะรอเธอ....

=================================================

กล่องข้อความ

Kasetsart U. to UHM : ขอบคุณพี่ยู พี่หนึ่ง พี่นะ พี่ปุ้ย พี่พี่ปุ๊ย พี่ปุ๋ย พี่บอย พี่ป้อม พี่น๊อต ฯลฯ

สำหรับความรู้ ความสนุก และประสบการณ์ทุกอย่าง ในการฝึกงาน

KU64 to KU67 : แล้วเราก็เจอกัน ขอให้มีความสุขในรั้วนนทรีนะครับ

Me to Freedom life group : พูดกันไม่เหมือนเดิม คิดกันไม่เหมือนเดิม แต่ยังรักกันเหมือนเดิม

Me to M.6/15 : คิดถึงทุกคนมากมาย

Me to My dream : put time in a capsule แล้วสักวันฉันจะดีพอ

=================================================

ฤดูฝน

Sat, 05 May 2007 18:11:54 GMT

ห้องนั่งเล่น : กล่อม

====================================

ตะวันลับลา ท้องฟ้าหลับใหล

สายลมชื่นใจ โชยกลิ่นเกสร

หมู่ดวงดารา โอนเอนเพลงไพร

สำเนียงเรไร บอกให้เข้านอน

จะคอยพัดไกว ให้ร้อนเบาบาง

ริ้นไรให้ห่าง อย่ามากล้ำกลาย

เก็บดาวให้เธอ ไว้หนุนอิงกาย

พักให้สบาย อย่าได้กังวล

'' สวัสดีครับ.... ''

เริ่มต้นประโยคแรกแบบไม่ค่อยคุ้นเคย

แต่มันก็มีเหตุผลตรงกับชีวิตในช่วงนี้

ขณะที่เขียนอยู่ ก็เริ่มเข้าสู่เดือนที่สองของการฝึกงาน

เผลอแปบเดียว อีก 20 กว่าวัน ชีวิตก็จะกลับมาสู่รูปแบบปกติ

ผมไม่อยากบอกว่าได้อะไรจากการฝึกงานครั้งนี้

พูดได้เพียงว่า ทุกๆ วันที่ต้องไปทำงาน

ความรู้สึกอบอุ่น ผูกพัน มันมีเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

ที่นี่เหมือนเป็นบ้านหลังใหม่ ที่มีพี่ๆ แต่ไม่มีน้อง (เพราะผมเด็กสุด)

เหมือนกับที่เคยคิดไว้ แต่วันนี้ได้มากกว่าที่หวังไว้เสียอีก

ก่อนที่อะไรๆ จะถูกบรรยายออกมาเสียหมด

ผมขอเก็บความทรงจำ เรื่องราวต่างๆ มาเขียนเมื่อมีโอกาส

ผมชอบที่จะสรุปเรื่องราวอะไรสักอย่าง เขียนถึงใคร หรือ สิ่งใดๆ ในครั้งเดียว

อย่างน้อยก็เป็นการให้เกียรตื และรำลึกถึงเขาหรือสิ่งนั้นๆ ได้ไม่ยากเมื่อหันย้อนกลับมา

แต่บางเรื่องเช่นความรัก บทสรุปคงหาไม่ได้ มันคงต้องมีต่อไป เหมือนความฝันที่ล่องลอยอยู่ทุกวัน

ประโยคเริ่มต้นที่ว่า สวัสดีครับ

สาเหตุก็คือ นอกจากจะเรียนมาในทางวิศวกรรมแล้ว

ผมก็เริ่มหัดเป็น operator ประจำออฟฟิศกับเขาเหมือนกัน

พี่ๆ ที่เป็น sale engineer มักจะยุ่งเอามากๆ

จะมีเด็กฝึกงานประจำออฟฟิศซึ่งมีผมคนเดียวนั่นละ ที่มีหน้าที่สำคัญคอยรับโทรศัพท์ในบางเวลา

มีหลายครั้งที่เจอแบบสบายๆ เราก็รอดตัวไป

แต่ที่เจอบ่อยๆ จะเป็นประเภทรับแล้ว ไม่รู้จะโอนไปให้ใคร หรือแบบฮาๆ ก็มี

มีอยู่สายนึง ผมตอบไปว่า '' พี่ปราโมทย์ ออกไปหน้างานครับ ''

อีกสักพักผมก็พูดขึ้นไปอีกว่า '' คือ พี่เขาไม่อยู่ออฟฟิศน่ะครับ ''

ปลายทางก็จะขำๆ แล้วตอบมาว่า '' รู้แล้วค่ะ ว่าออกหน้างาน คือไม่อยู่ออฟฟิศ ''

ผมเริ่มมารู้ตัวนะว่าบางทีภาษาไทยไม่แข็งแรง

บางครั้งจะเบลอๆ ตีความหมายผิดๆ ไป

แต่ก็โชคดีที่ยังไม่เคยเจอเรื่องราวอะไรใหญ่โต

บางครั้งพี่ที่ทำงานให้งานมาพิมพ์ หรือมาสแกน ก็จะเกิดอาการ งง ก่อนจะเข้าใจ

ไม่ใช่ว่าไม่รู้ แต่เพิ่งเข้าใจว่า การรับสาร-ส่งสาร คนต่างวัยก็มีส่วนให้ผิดเพี้ยนได้เหมือนกัน

ในรอบหนึ่งเดือนที่ผ่านมา นอกจากจะพบเจอผู้คน , ประสบการณ์ใหม่ๆ

ผมยังต้องพบเจอกับ 2 ฤดูที่แตกต่างกัน ภายในไม่กี่วัน

จากร้อนสุดๆ กลายเป็นเปียกปอนสุดๆ

ฟังข่าวได้ความว่า ปีนี้เมืองไทยจะร้อนที่สุดในประวัติศาสตร์

ไม่กี่วันต่อมา กรมอุตุฯบอกว่า ปีนี้ฤดูฝนจะมาเร็วกว่าทุกปี!! เอ้อ..ให้มันได้อย่างนี้สิเมืองไทย

หลังจากสงกรานต์ ก็ไม่ได้กลับบ้านเลย

เริ่มรู้แล้วว่าชีวิตการทำงาน ทำให้เวลาบางส่วนเราหายไป

บางครั้งมาถึงจุดหนึ่ง เราก็ต้องเลือกระหว่าง หน้าที่ กับ สิ่งที่เคยชิน

แต่เมื่อวันนั้นมาถึง

ผมก็ขอให้สิ่งที่เป็นหน้าที่นั้น เป็นสิ่งที่เรารัก และเคยชินกับมันได้ในทุกๆ วัน ก็คงดี

เคยมีหลายคนถามผมว่า จบไปแล้วจะทำงานอะไร

ปีหน้าก็ปี 4 แล้วสินะ ผมคงต้องมีคำตอบในใจไว้บ้าง

ผมไม่ปฎิเสธเลยว่า เรื่องเงินเดือนเป็นปัจจัยต้นๆ ที่จะเลือก

ผมตอบเขาไปว่า เงินเดือนก็เท่าความสามารถเรานะพี่

แต่ถ้าทำแล้วสบายใจ ผมก็ไม่ลังเลเลย

ชีวิตเข้ามาสู่เวลาที่ต้องพยายาม มุ่งมั่น ตัดสินใจ และสุดท้ายคือการรอคอย

ไม่รู้มันเกี่ยวกันได้ยังไงนะ

ไม่ว่าเราจะรีบเดินไปเท่าไร ไม่ว่าเราจะเร่งรีบสักแค่ไหน

แต่สำหรับบางเรื่อง เราต้องรอ รอโดยปราศจากเงื่อนไข

รอคำตอบ รอโอกาส ให้เราพิสูนจตัวเอง กับความฝัน ฝันนั้นไม่มีที่สิ้นสุด....

โอ้ละหนอ หนอ หนอ จันทร์กระพ้อลู่ลม

เจ้ากระต่ายแสนกล วาดวิมานดารา

โอ้ละหนอ หนอ หนอ เธอจงพักสายตา

ในอ้อมอกนิทรา หลับเถิดหนาคนดี

........

จาก : เพลงกล่อม โดยวิเชียร ตันติพิมลพันธ์

===================================

ชีวิตกลางวัน ความฝันกลางคืน

Thu, 08 Mar 2007 19:34:25 GMT

ห้องนั่งเล่น : ชีพจร2

สอบเสร็จเป็นที่เรียบร้อย

แต่เป็นการสอบที่เสร็จสิ้นด้วยความกังวล

กังวลในครั้งนี้อาจลุ้นหนักกว่าครั้งผ่านๆ

หวังว่า ความพยายามที่มี จะช่วยให้ผ่านพ้น

ช่วงเวลาที่เรา อยากเห็นบทสรุปที่สวยงาม

ช่วงปิดเทอมซัมเมอร์

คงเป็นอีกหนึ่งประสบการณ์ที่สำคัญ

การนำเอาความรู้จากที่เล่าเรียนมาตลอด 3 ปี สำหรับการฝึกงาน

จะได้รู้กันเสียทีว่า....

เรามีความสามารถ เพียงพอที่จะไล่ตามความฝันได้หรือยัง

ระยะนี้รู้สึกเหมือนกับว่า

คนรอบข้างค่อยๆ หายไปทีละคน

อาจเป็นเพราะภารกิจของแต่ละคน ที่ไม่เหมือนกัน

หรืออาจเป็นเพราะผมทำตัวเองให้ว่างมากเกิน

เวลาที่เหลือจึงต้องอยู่กับตัวเองและหาอะไรทำ ให้วันหนึ่งวันคล้อยหายไป

นอกจากฝึกงานแล้ว

ยังมีโครงการหลายอย่างที่คิดไว้

แต่ไม่อยากพูดอะไรมาก จนกว่าผมจะเริ่มลงมือ

บางทีการพูดไปแล้ว แต่เราไม่เคยได้ทำมัน

จะทำให้ชีวิตของเรา ดูแย่ในสายตาตัวเอง

ยิ่งใกล้เรียนจบ ก็ยิ่งอยากเร่งเวลาให้มาถึงไวๆ

คล้ายกับวันที่เราสอบเข้ามหาลัยได้

เหมือนกับโลกทั้งโลกของเรา กำลังเกิดการเปลี่ยนแปลง

เกิดความท้าทาย เกิดความต้องการใคร่รู้

ว่าโลกใบนั้น จะมีอะไรซ่อนอยู่

บางทีมันก็กลัวนะ

กลัวทำให้ตัวเองผิดหวัง

แต่ผมไม่เคยกลัวว่า จะทำให้คนที่รักเราเสียใจ

เพราะตลอดเวลากว่า 20 ปี แม้รอยยิ้ม จะไม่เกิดขึ้นทุกวัน

แต่น้ำตาแห่งความเสียใจ ก็ไม่เคยมีจากคนที่รักเราเช่นกัน

วันข้างหน้า ผมพร้อมเสมอที่จะพบเจอเรื่องราวใหม่ๆ

มันก็เหมือนกับเวลาที่เราใส่รองเท้าแล้วก้าวเดินออกจากห้อง

แม้เรื่องหลักๆจะเหมือนเดิม แต่สะเก็ดของชีวิต มันแปลกแตกต่างกันทุกวัน

หากชีวิตมันจะเปลี่ยนแปลงไปบ้าง มันก็ไม่สำคัญอะไร

ถ้าการเปลี่ยนแปลงนั้น ทำให้เรามีความสุข

สุขของผมเวลานี้ มันก็แปรผันไปตามเวลา

คล้ายๆ กับความต้านทานของโลหะ ที่เปลี่ยนแปลงตามอุณหภูมิ

จะว่าไปแล้ว ถ้าชีวิตของคนเราขึ้นอยู่กับอุณหภูมิ จะเป็นเช่นไรกันนะ

ถ้าผมเลือกได้ ก็คงให้มันเป็นไปเหมือนวันเก่าๆ ที่ฤดูกาลตรงตามเวลา

แม้อาจมีช่วงที่หงุดหงิดกายใจบ้าง แต่อย่างน้อย เราก็ยังมีโลกใบนี้ให้ได้อาศัย

โลกใบใหญ่ที่เล็กลงทุกวัน ของเราทุกคน....

==========================================

'' กว่าจะเจอคนที่ใช่สำหรับเราเป็นเรื่องที่ยาก

แต่เราจะเป็นคนที่ใช่สำหรับเขาหรือเปล่า เป็นเรื่องที่ยากกว่า ''

นายชัดเจน. บางรักซอยเก้า

==========================================

Let's Go

Mon, 05 Feb 2007 22:51:15 GMT

ห้องนั่งเล่น : ชีพจร1

ขณะนี้เป็นเวลา 5.15 น.

ใกล้ฟ้าสางเต็มที

แต่ผม ก็ยังอยากที่จะเขียนอะไรสักอย่าง

ในค่ำคืนที่หนาวๆ กับอารมณ์เหงาๆ

ไดอารีของวันเก่า

จบลงย่อหน้าสุดท้าย ด้วยคำบอกลา

ขอโทษ ขอบคุณ และความรัก

ที่มอบให้เพื่อน ที่สักวันเราคงได้พบกันในโลกใบใหม่

ชีวิตในแต่ละวัน

ดูเป็นปกติ หรือพูดง่ายๆ ว่ายังไม่เกิดการเปลี่ยนแปลง

'' จะขยันแล้วนะ จะตั้งใจแล้วล่ะ ''

ประโยคเหล่านี้คุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินตอนอยู่ปี1

ซัมเมอร์นี้ได้ที่ฝึกงานแล้ว

จากที่เพื่อนๆ อยากห้อยสอยตามกันไปด้วย

สรุปผมเลยฉายเดี่ยว เลือกไปบริษัท UHM เพียงลำพัง

บางทีการเริ่มต้นที่ดูเหมือนสายไป คงได้นับ1 เสียที

เดือนนี้กลับบ้านเยอะกว่าปกติ

ผลพวงมาจากได้หยุดช่วงงานเกษตรแฟร์

งานปีนี้หมดงบไปเยอะพอสมควร

แต่เป็นการใช้เงินที่มีความสุข เมื่อเห็นรอยยิ้มจากคนรอบข้าง

ความสุขที่สุดเวลานี้

คงหนีไม่พ้นเวลาที่ได้อยู่กับครอบครัว

ได้ใช้ชีวิตแบบเด็กๆ ในความคิดแบบผู้ใหญ่

และสุขสุดท้าย คงเป็นการได้คิดถึงคนที่อยู่แสนไกล อย่างเช่นเวลานี้นั่นเอง

ศาลาพักใจ : เวลากับความฝัน

ความฝัน เราฝันไปไกล

แท้จริงแล้วมันอยู่ใกล้ตัว

ฉันฝันแบบนั้น ฝันไปไกล

และในวันนี้ หนึ่งความฝันมันก็ลอยจากไป พร้อมการสูญเสียหนึ่งคนที่สำคัญ

วันเวลาที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

แต่บางครั้งมันกลับฆ่าเราให้ตายอย่างช้าๆ หากยังจมอยู่กับความหลัง

ฉันเคยเป็นแบบนั้น และวันนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก

แม้จะคิดถึงวันเก่าๆ ที่พวกเราเคยเรียนด้วยกันในบางเวลา

สุดท้าย วันนี้ ก็อดเขียนถึงนาย ไม่ได้สินะ

เร่เข้ามาวันนี้มีขายฝัน

วันเวลามันสั้นรีบไขว่คว้าเป็นเจ้าของ

จะล้มลุก คลุกคลาน น้ำตานอง

เริ่มนับหนึ่งให้ถึงสอง ก้าวเดินไป

....โชคดี เพื่อนรัก